همیشه هم قافیه بودند…سیب و فریب…
حتی زمانی که هیچ کس شعری نگفته بود…
و حالا که همه شعر میگویید، همه با هم میگوییم:
سیـــب… و دوربین های عکاسی را فـــ ـریـ ـب میدهیم…
تا پنهان کنیم آن اندوه موروثی را پشت این لبخند مصنوعـ ـی
نظرات شما عزیزان:
.gif)
.gif)
.gif)

.gif)
اوووووه کی میره این همه راه رو.باباتسلیم آبجی جان- خوب من ازکجابدونم پسره بیماره شرمنده واقعا.امایه بیماراگه انسان خوب وباخدایی باشه یااصلادرکل انسان باشه هرگز............دیگه خودتون بقیه اش رومیدونید.